P.O.V. Effy ~
-Zostaw ją w spokoju. Co ona ci zrobiła - powiedział Calum.
- Urodziła się - warknął.
- Tak ale to nie twoja córka. Niestety ja muszę być twoim synem. - Calum przegina zaraz oberwie.
- Tak ale ty jesteś bezużyteczny a ona może mi chociaż zrobić dobrze. - Na jego słowa zrobiło mi się niedobrze ale taka jest rzeczywistość.
- Ona nie jest szmatą..!! W przeciwieństwie do ciebie - Calum wrzasnął jak najgłośniej, a on go uderzył skąd to wiedziałam.? Bo mój brat uderzył o moje drzwi.
Musiałam go ratować pomyślałam gdy mój ojczym zapewne uderzył go w brzuch.
Zaraz go zabije.
Wyszłam z pokoju a Nicolas nie raczył nawet na mnie spojrzeć, rzuciłam się na niego gdy miał zamiar rzucić w mojego brata wazonem.
- Zostaw go.!- Uderzyłam go w tył głowy ale widać że za lekko bo nic mu się nie stało tylko go rozwścieczyłam. Odwrócił się i wazon który miał rzucić w Caulma skierował na mnie na szczęście się uchyliłam a on z trzaskiem uderzył w ścianę. Przez chwilę nie uwagi on do mnie podszedł i uderzył w policzek z taką siłą że poleciałam pod ścianę w rozbite szkło które raniło moją skórę.
Ten psychopata uklęknął obok mnie a w ręce trzymał kawałek szkła.
- I co ci mała kurwo przyszło z ratowania tyłka swojego brata.? - zapytał przejeżdżając szkłem po moim policzku, przegryzłam wargę z bólu gdy poczułam jak ciepła ciecz spływa mi po policzku. - Błagaj mnie o litość.
Nigdy nie będę go o nic błagała, nigdy o nic go nie proszę. Kątem oka zobaczyłam że Calum wstaje wściekły i podchodzi do niego, wepchnął go do łazienki i zastawił drzwi komodą.
- Wszystko dobrze Effy.?? - zapytał pomagając mi wstać, nic nie powiedziałam tylko się do niego przytuliłam. - Będzie dobrze.
- Tylko kiedy Cal.? - zapytałam wchodząc do pokoju.
- Nie wiem. Zadzwonię do Louisa on nas przechowa przez jakiś czas. - powiedział wychodząc z pokoju z telefonem przy uchu.
Ja stanęłam przed lustrem i zaczęłam odbywać rany na rękach które łatwo będzie zakryć ale większym problemem będzie siniak i rana na policzku.
Gdy usłyszałam trzask dobiegający z łazienki ubrałam się w ubrania i spakowałam parę ubrań do plecaka które wcisnęłam na sam spód.
- Mała przyszykujesz się u Tomilsona choć. - powiedział Calum wchodząc do mojego pokoju, kiwnęłam głową i zarzuciłam plecak na ramię. Po czym jak najszybciej wybiegłam z mieszkania.
Moje życie właśnie tak wygląda, chciałbym żeby wyglądało inaczej ale tak nie jest. Mam dość tego że trafiłam na człowieka..takiego jak on..Dlaczego jedziemy do Louisa bo on jako jedyny zna naszą sytuację. Nie myślicie że nie chcę nam pomóc bo wiele razy próbował ale po prostu tu się nie da pomóc.
Po 10 minutach jazdy, staliśmy pod domem Lousia widziałam że nie ma jego rodziców, ich nigdy nie ma. Po chwili otworzył nam drzwi i wyglądał jak młody bóg.
Jego włosy odstawały we wszystkie strony, oczy błyszczały no i zapomniałam wspomnieć że nie miał koszulki a jego umięśniona klata pokryta tatuażami prezentowała się idealnie. Zauważyłam także jedną świeżą malinkę na obojczyku.
- Masz w łóżku jakąś laskę co nie.? - Zapytałam a on popatrzył na mnie.
- Skąd wiesz skarbie.? - zapytał a ja przewróciłam oczami.
- Bo cię oznakowała skarbie - powiedziałam wskazując na obojczyk przedrzeźniając go, chłopak otworzył szerzej oczy i spojrzał na wskazane miejsce.
- O kurwa..- powiedział wpuszczając nas do środka. - - Idźcie do kuchni ja wyproszę moją koleżankę. - Powiedział wbiegając na górę.
Usiadłam na krześle i wzięłam do ręki jabłko, Louis to straszny kobieciarz potrafił pieprzyc 7 lasek dziennie i nie ja się do nich nie zaliczam. Po chwili usłyszeliśmy jak ktoś schodzi po schodach i tym kimś okazała się Jade.
- Kurwa..Ile razy mam powtarzać że mnie się nie znakuje..?? Ponieważ nie jestem twój i nigdy nie będę więc teraz spieprzaj. - powiedział Tomilson a ona popatrzyła na mnie.
- Siemka Jade. Jednak wybrałaś bycie kurwą.? - powiedziałam słodko na co Louis uśmiechnął się za jej plecami.
- Jedyną kurwą tu jesteś ty. - powiedziała dziewczyna wciągając na siebie bluzę.
- Pierdol Pierdol ja posłucham. Upss ty już to robiłaś i ci nie wyszło bo zostałaś wyrzucona - powiedziałam a ona wyszła wściekle trzaskając drzwiami.
Chłopcy na mnie popatrzyli po czym wybuchli śmiechem.
Jednak ja się nie śmiałam gdy Louis podszedł do mnie i położył rękę na moim policzku obok mojej rany.
- Nie źle cię załatwił - szepnął a jego oddech przyprawił mnie o dreszcz. Delikatnie przejechał
po ranie a ja patrzyłam w jego niebieskie oczy które miały odcień zachmurzonego nieba które idealnie odwzorowują jego charakter.
Tą idealną chwilę zepsuł Calum który zaczął kaszleć.
- Mogę iść do łazienki się przygotować..? - zapytałam na co Louis kiwnął głową,a ja wzięłam swój plecak i pobiegłam do łazienki. Na swoją twarz nałożyłam tonę podkładu ale i tak było wszystko widać a puder drażnił moją ranę więc go zmylam i pomalowałam tylko oczy. Teraz wszyscy będą się zastanawiać co mi się stało..Lubię być na ustach wszystkich ale gdy mówią o mnie w sposób złośliwy bo mogę wtedy śmiać się z ich głupoty a najbardziej czego nie lubię to współczucia które nie jest prawdziwe.
Spojrzałam na swoje ręce wyglądały jakbym się pocięła a ja nigdy nie tnę rąk zawsze zadaję rany na swoich udach.
Pozbierałam wszystkie swoje rzeczy i wyszłam z łazienki, gdy przekroczyłam próg uderzyłam w tors Louisa. Który wepchnął mnie do łazienki i zamknął drzwi na klucz.
- Louis jeśli masz chcicę to nie do mnie bo wiesz nie stać cię - powiedziałam a on złapał mnie za ramiona i potrząsnął.
- Przestań na chwilę zrywać zimną sukę Effy która ma wszystko w dupie. - powiedział zdenerwowany a ja popatrzyłam na niego zdezorientowana. - Czy ten fagas cię wykorzystywał w jaki kol wiek sposób.?
Odwróciłam wzrok i nie odpowiedziałam. To było żenujące, kiedy twój ojczym każe sobie obciągać lub robić inne rzeczy a jeżeli się nie zgodzisz to cię do nich zmusza nie powiem mu tego.
- Powiedz mi Effy - złapał mnie za podbródek zmuszając żebym na niego spojrzała.
- Louis..co mam ci powiedzieć - zapytałam a moja twarz nie zdradzała uczuć których od dawna nie mam.
- Najlepiej prawdę - powiedział a jego spojrzenie złagodniało.
- Kazał mi wiesz..groził że zrobi coś Calumowi a ja nie chciałam żeby mu się coś stało przez moją głupotę. Ale nie nie spałam z nim jeśli chciałeś o to zapytać - powiedziałam patrząc na wszystko tylko nie na niego.
- I nikomu nic nie powiedziałaś. Nawet swojemu bratu.? - Zapytał puszczając mnie.
- Calum by się zadręczał i wszczynał bójki - powiedziałam głośno wzdychając.
- Jesteś głupia. - Popatrzyłam na niego zirytowana. - A tak po za tym zabije tego fagasa. Nikt nie może cię tak traktować bo może zachowujesz się jak Suka to nią nie jesteś.
- Ja zachowuje się jak suka..? - zapytałam robiąc krok do tyłu.
- Udajesz że nic cię nie obchodzi. Wyżywasz się na innych i zawsze jesteś taka silna a widzę twoją siłę tu..- powiedział ściskając moje uda centralnie w miejscu moich cięć.
- A co jeśli ja taka jestem - powiedziałam naciskając palcem wskazującym na jego klatkę piersiową. - Może jestem wredną zakochaną w sobie bezuczuciową suką.?
- Może tego nie wiesz ale ja cię znam. Lubię sukowatą Effy ale kocham tą prawdziwą Effy. - Powiedział a ja na jego słowa wróciłam oczami.
- Jedyną rzeczą którą kochasz to ty sam Louis - powiedziałam a on zacisnął zęby.
- A ty nie jesteś zdolna do uczuć. - Powiedział a jego twarz była niebezpiecznie blisko.
- Bo wszystkie moje uczucia zniszczono. - Powiedziałam patrząc mu w oczy w których widziała zdeterminowanie.
- A czy ty musisz niszczyć uczucia do siebie..? - zapytał a ja zmarszczyłam brwi.
- W jakim sensie.? - zapytałam a on się roześmiał.
- Kiedyś znajdziesz w tym sens - powiedział a ja przewróciłam oczami. - Mam do ciebie prośbę.Gdy będziesz musiała wracać nie pozwól dotknąć się temu fagasowi ok..? Jesteś na to za dobra.
- Obiecuję. - Powiedziałam przegryzając wargę.
- I pamiętaj że moje drzwi dla ciebie są otwarte. I możesz zwrócić się do mnie o pomoc - powiedział a ja skrzywiłam się.
- Nie potrzebuję pomocy - powiedziałam a on tylko pokiwał głową.
- Wiem. Effy Wiem - I tym razem zrobił coś nieprzewidywalnego Louis Tomilson mnie przytulił. Położyłam głowę na jego piersi i wsłuchałam się w bicie jego serca.
Po chwili mnie puścił i potargał moje włosy i potarł policzki aby były różowe, ze swoimi zrobił tak samo.
- Po co to.? - Zapytałam uśmiechając się gdy pociągnął moją bluzę na ramię.
- Przeżyłaś właśnie najlepszy numerem świata jasne.? - Zapytał noszący brwi a ja parsknęłam śmiechem.
- Ty też zgrywasz chuja Tomilson - powiedziałam do jego pleców a on się natychmiast odwrócił. - Udajesz gościa który kocha jedynie kocha siebie i troszczy się tylko o swoją dupę.
- A jaki jestem.? - Zapytał a ja popatrzyłam w jego rozbawione oczy.
- Jesteś dobry i opiekuńczy. - Powiedziałam mu wyszłam z łazienki a on poszedł za mną.
Gdy weszliśmy do kuchni, Caulm czekał z szerokim uśmiechem.
- Co się szczerzysz.?.- zapytałam arogancko.
- Masz już lepszy humor ponoć kut..- uniosłam dłoń na znak żeby się zamknął ale on kontynuował.
- Działa cuda.
- Ta stary było zajebiście. - Powiedział Louis klepiąc mnie w tyłek.
- Może czas iść do szkoły .? - zapytałam wkładając plecak a oni pokiwali głowami.
Pojechaliśmy samochodem Louisa dzięki temu się nie spóźniliśmy.
Weszłam do klasy kilka minut po dzwonku i od razu usiadłam obok Ashotna którego polubiłam. Gdy byłam na swoim miejscu odwróciłam się do Nialla i nachyliłam się nad ławką aby dać mu buziaka w policzek.
- Kto ci to zrobił.? - Wyszeptał a ja wróciłam na swoje miejsce.
- Spadłam ze schodów pożarowych. - Skłamałam i on to wiedział.
- Fajnie a ja jestem Różową baletnicą - powiedział przewracając oczami.
- Tego o tobie nie wiedziałam - powiedziałam a Niall się roześmiał.
- Megan jak ci tak do śmiechu to proszę powiedz nam coś reakcji kwasowo jądrowej. - Usłyszałam za sobą udawany głos nauczycielki.
Popatrzyłam na Ashtona i odpowiedziałam.
- Chyba pani jest od uczenia - powiedziałam a chłopak się roześmiał.
- Rzeczywiście ale mam problem z uczeniem gdy mi panienka przeszkadza - Tym razem to była prawdziwa pani...
Wymruczałam ciche przepraszam i usiadłam wyprostowana na krześle.
Gdy ona opowiadała coś o jakiejś relacji kwasowej, ja pisałam tekst w swoim zeszycie.
Kiedy kolejny raz wściekła skreśliłam cały tekst a Ashton na mnie spojrzał potrząsnęłam głową a moje włosy opadły ukrywając moją ranę. Chłopak jednak patrzył mi przez ramię czytając tekst który zaczęłam pisać.
- Przestań - powiedziałam zamykając zeszyt a on popatrzył na mnie pobłażliwie.
Naszą “bardzo“ interesującą lekcje przerwał pan dyrektor który wszedł do klasy widocznie czymś podniecony razem z naszą roztargnioną nauczycielką od muzyki którą żywo gestykulując i opowiadając coś panom którzy weszli za dyrektorem.
Posłałam pytające spojrzenie w stronę Nialla ale on tylko wzruszył ramionami, znów spojrzałam na dyrektora który prosił o ciszę.
- Drodzy uczniowie, otrzymaliśmy wielką szansę. Jedna z najlepszych wytwórni w Nowym Yorku organizuje konkurs ale o tym powiedzą oni. - Powiedział dyrektor a dwaj panowie wyszli na środek klasy.
- Witam was. Ja jestem Rock a tamten to Star. Prowadzimy wytwórnię Rock Star która jest dość popularna ale to pewnie wiecie. Przyszliśmy do waszej szkoły ponieważ właśnie tu jest najlepiej rozwinięta część artystyczna. - Mówił gość w czarnym garniturze a ja głośno westchnęłam przez co zostałam trzepnięta w ramię przez Ashtona.
- Postanowiliśmy zorganizować konkurs trwający cały rok szkolny.
Cały rok zostanie podzielony na etapy. I Etap to stworzenie zespołu minim 5 osobowego wymyślenie nazwy i wybranie gatunku i wymyślenie loga .chyba że chcecie mieszać macie na to 2 tygodnie a my wybierzemy z waszej grupy 8 zespołów. II etapem jest wykonanie 4 kawałków wybranych zespołów a 2 wybrane musicie przerobić pod koniec tego etapu wylatują 2 zespoły. III Etap to wymyślenie i zagranie 5 swoich kawałków i tu zaczynają się schody bo wybiera was publiczność zostanie was 4 zespołów a etap IV to niespodzianka..- mężczyzna w szarym garniturze wszystko dokładnie czytał że swojej podkładki. - Jakieś pytania.?
Uniosłam rękę jako jedyna a dyrektor popatrzył na mnie przestraszonym wzrokiem na co ja się uśmiechnęłam.
- Jaka jest nagroda. Co wy z tego macie. Gdzie będziemy pokazywani.? - Zadałam 3 najważniejsze pytania a oni popatrzyli na mnie poważnie.
- Więc młoda panno..Wygrany zespół zdobywa kontrakt z naszą wytwórnią i możliwość nagrania płyty gdy nasz konkurs wypali będziecie saportować koncerty paru gwiazd. - Powiedział pan w czarnym a w klasie wybuchły szepty typu..będę gwiazdą..może Justin Bieber..musimy wziąć udział.. A ja tylko popatrzyłam na Nialla bo odkąd się znamy chłopak nawija że chce zostać gwiazdą, uśmiechnęłam się do niego a on odwzajemnił uśmiech pokazując rząd białych zębów.
- Co my dostaniemy..? Ludziom bardzo podobają się konkursy muzyczne więc za oglądalność oczywiście będą pieniądze dodatkowo będą konkursy pieniężne i parę innych spraw. Najważniejsze jest to że na rynek muzyczny wniesiemy coś nowego i świeżego. - Tym razem mówił pan w czarnym patrząc na mnie ale gdy nie obdarzyłam go spojrzeniem patrzył na Selene która wydawała się podniecona całym tym konkursem.
Skłamałabym gdybym powiedziała że nie chcę brać w nim udziału po prostu nie mam z kim utworzyć
- Będziecie udostępniani w Internecie..gdzie każdy będzie mógł was zobaczyć i każdy zespół będzie mieć własną stronę na której możecie sobie wrzucać co chcecie ale radze bez żadnych negatywnych komentarzy i głupich rzeczy bo jeśli zrazicie do siebie publikę to przegracie. - powiedział ponownie pan w czarnym patrząc na mnie a później na Nialla. Uśmiechnęłam się pobłażliwie a wszyscy wiedzieli już co się świeci a dyrektor zbladł.
Miałam już zacząć mówić ale Luke się wyrwał a że siedział przede mną to mnie zasłonił.
- Czyli że mamy być grzecznymi i ulizanymi nastolatkami i mamy..- przerwał próbując dobrać słowa, załapałam go za ramie i usadziłam go na miejscu a on rzucił mi mordercze spojrzenie które całkowicie zignorowałam.
- Mamy lizać dupy wszystkim i nie robić żadnych kłótni i skandali żebyście przypadkiem nie utracili popularności..a co nasza muzyka ma być..- chciałam skończyć mówić używając ciekawych epitetów ale przerwał mi tym razem Michael popychając na Ashtona bo go zasłaniałam a ja popatrzyłam na niego ponuro.
- Nasza muzyka ma być grzeczna i najlepiej o miłości i o tym że dziewczyny mają zawsze racje i są mądre i mamy je czci może jeszcze że je kochamy..co wy potrzebujecie drugiego Biebera..?! - powiedział szyderczo na co parę dziewczyn fuknęło pod nosem.
- No wiesz dziewczyny wokoło są mądrzejsze od ciebie bo mają większe QI - powiedziałam pod nosem na co osoby które to słyszały wybuchły śmiechem.
- Na pewno nie ty kochanie bo wiesz kto mądry trzyma się słabego dragarza powiedział słodko a ja się poderwałam do góry.
- Wiesz ty nie musisz próbować w zespole - powiedziałam podchodząc do niego a Luke wstał próbując mnie przytrzymać ale ja wyrwałam swoje ramie tak gwałtownie ze chłopak poleciał na swoją ławkę.
- A to dlaczego..? - zapytał pewnie siebie Michael.
- Bo nikt nie potrzebuje w zespole dupków bez zębów - wysyczałam a on popatrzył na mnie pobłażliwie.
- Mam zęby kotku ale ja mam dużo rzeczy a ty nie masz nic no po za numerkiem co dzień od swojego..- wiedziałam co chciał powiedzieć i wiedziałam skąd to wiedział kiedyś był naszym przyjacielem i codziennie u nas był bo miał podobną sytuacje do nas tylko ojciec wykorzystywał jego siostrę on uderza w czuły punkt ja mu dowalę.
- A co tam u siostrzyczki dalej u tatusia czy może już w psychiatryku..?? - warknęłam mówiliśmy tak cicho że tylko najbliższe grono słyszało co mówiliśmy.
Nie wiem kto uderzył pierwszy ale wiem że rozdzielał nas Niall i Luke.
Gdy ja i Michael mierzyliśmy się złowrogimi spojrzeniami usłyszeliśmy brawa, zdezorientowana zresztą jak cala klasa popatrzyliśmy w stronę dyrektora.
- Panie i Panowie oto skład pierwszego zespołu do konkursu.
Effelin..Luke..Michael..Niall i hm. Perrie..!! - powiedział dyrektor przywołując nas do siebie.
- A co jeśli się nie zgodzimy..? - zapytałam gdy byłam przy ojcu Luka.
- Wyrzucenie ze szkoły pod zarzutem ciągłych bójek, szydzenia, palenia na terenu szkoły i wiele innego wiec wybierajcie..- miałam ochotę przywalić dyrektorowi w ten jego durny uśmieszek..myślał że wygrał..hahah ja nigdy nie przegrywam.
Nic nie powiedzieliśmy tylko stojąc obok siebie patrzyliśmy jak powstają kolejne zespoły.
Selena, Calum, Louis, Maxxie i Jade gdy zobaczyłam tą ostatnią szczena mi opadła a Selena po patrzyła na mnie przepraszająco.
Po dobraniu się w zespoły mieliśmy kontynuować lekcje ale "niestety" zadzwonił dzwonek oświadczający że mamy mieć Historie co oznaczało słuchanie pana Jasona który opowiada o prehistorii w której chyba sam żył.
Wyszłam z sali wolnym krokiem czekając aż któryś z moich przyjaciół do mnie dołączy.
Nie czekałam długo, Niall objął mnie w tali odwrócił w swoją stronę tak że gdy stanęłam na palcach stykaliśmy się nosami.
Odsunęłam się o mały krok a ramiona Nialla dalej mnie obejmowały. Nie widziałam korytarza, widziałam tylko jego błękitne oczy które zawsze poskramiały mój dziki charakter.
- Teraz możesz, mi powiedzieć prawdę - powiedział przejeżdżając palcami po tej przeklętej ranie.
- Nie gadam z baletnicami - powiedziałam próbując zmienić temat.
- Ef nie zmieniaj tematu. Widzę że coś się dzieje siniaki, rany, przestań skrywać tajemnice a może ci pomogę - było słychać w jego glosie nutek błagania.
Pewnie dziwicie się dlaczego nie powiedziałam Niallowo z którym jestem naprawdę blisko nie zdradziłam swojej tajemnicy..?
Niall jest strasznie wybuchowy nawet bardziej od Louisa choć na to nie wygląda. Gdyby się dowiedział wpadłby do mojego domu i zabiłby go na miejscu a ja nie chce żeby poszedł siedzieć.
- Gdy zdradzimy wszystkie sekrety nie zostanie nam nic.- powiedziałam patrząc mu prosto w oczy. Z zewnątrz wyglądamy jakbyśmy się całowali bo nasze twarze zakrywają moje i Nialla włosy a stoimy przytuleni.
To nasz sposób na rozmowę bez świadków.
- Ale niektóre są jak ciężar na plecach trzeba je zrzucić. - wyszeptał w moje usta.
- Będzie nam za lekko - szepnęłam kładąc swoje ręce na jego kark.
- Effy martwię się - wyszeptał przejeżdżając nosem po moim policzku.
- Niall wiesz że dam rade jestem silna - powiedziałam, na swoje palce nawijałam kosmyki włosów blondyna.
- Nie wątpię w twoją siłę..wątpię czy dasz temu wszystkiemu radę sama..- powiedział znów na mnie patrząc a ja zamilkłam.
Czy dam radę temu wszystkiemu..
Ojczym..rodzina..szkoła..przyjaciele ..mój problem..
Tego jest za wiele..
Ale jestem silna...Jestem silna..??
Przegryzłam wargę wracając do rzeczywistości.
- Możemy zmienić temat..? - zapytałam z nadzieją.
- Nie odpuszczę ci tak łatwo - wyszeptał a jego usta znalazły się na moich. To był krótki pocałunek ponieważ zadzwonił dzwonek a my pobiegliśmy do swoich klas zająć miejsca.
Tym razem Historie mam tylko z Selena która jest ostatnio do mnie dziwnie nastawiona. Tym razem całkowicie mnie zignorowała tylko wzdychała do Maxxiego z drugiego końca sali.
- Nie masz co wzdychać mała - powiedziałam siadając obok niej a ona po patrzyła na mnie.
- Dlaczego..? A racja nikt nie popatrzy na taką brzydką grubą krowę jak ja..- wyszeptała chowając twarz w dłoniach.
- Nie nikt nie popatrzy na wychudzoną dziewczynę której zmęczona twarz odstrasza - powiedziałam a ona jęknęła.
- Effy..!! Proszę - powiedziała zmęczona a ja popatrzyłam na nią uważnie jej cera poszarzała a cienie pod oczami było widać mimo dużej ilości podkładu dziewczyna również co chwilą przełykała ślinę.
- Seleno Jasmin Gonzales kiedy ty ostatnio coś jadłaś..? - zapytałam poważnie a ona zmarszczyła brwi obliczając kiedy zjadła swój ostatni posiłek.
- Nie licząc tego jabłka które wcisnęła mi ostatni pielęgniarka to jakieś 2 tygodnie temu pół jabłka. - szepnęła patrząc na swoje paznokcie, kłamała. Zawsze gdy kłamie nie patrzy mi w oczy.
- Ta chyba gryza jabłka. Bierzesz chociaż jakieś witaminy..? - zapytałam a ona popatrzyła na mnie zdezorientowana a potem cicho się roześmiała.
- Effy to głupie..po co brać witaminy które za chwile zwymiotuję. - odwróciła głowę znów śliniąc się do Maxxiego.
Ona siebie niszczy..widać to po niej..a mnie boli to że to ja ją w to wkręciłam tylko ja miałam sile żeby przestać a ona niestety jest słaba..zawsze była słaba..
Otworzyłam swoją torbę i sprawdziłam czy mam w niej trochę czegoś na odurzenie.
Ona jak najszybciej musi coś zjeść a sama tego nie zrobi. Moje zadanie jest łatwe odurzyć ją tak że będzie po prostu nie świadoma a wtedy nakarmić ją wszystkim czego organizm potrzebuje.
Spojrzałam znów na nią a później na Maxxiego i gdy chłopak się odwrócił do głowy przyszedł mi plan a ten chłopak mi w tym pomoże. Moje dalsze przemyślenia przerwał pan ...przywołując mnie do tablicy.
- Panno Hood proszę mi powiedzieć co się wydarzyło 200 tyś lat przed naszą erą.? - zapytał patrząc na mnie znad swoich brudnych okularów.
- Urodził się pan..? - strzeliłam a klasa zaczęła się śmiać jednak pan od Historii odchrząknął poprawiając kołnierz swojej koszuli.
- Panno Hood trochę powagi - powiedział a ja postanowiłam się trochę pobawić.
- Ale panie Janson uczy mnie pan już 3 rok. Może mówmy sobie na ty.? Ja jestem Effy Hood a pan..? - zapytałam wyciągając dłoń przed siebie. Pan Janson się zdenerwował i wstał.
- Za moich czasów to za takie zachowanie to.- przerwałam mu zanim skończył zdanie.
- Rzucano uczniów na pożarcie dinozaurów..? Czy może tłukło się łeb kamieniem dlatego to była epoka kamienia łupanego. Bo było tam tyle jełopów że aż się kamienie łupały..- zaczęłam swój monolog kołysząc sie na palcach. - Czy powie mi pan dlaczego dinozaury wyginęły..czy to przez pana bezsensowne gadanie po uciekały do morza a że nie umiały pływać to.- nauczyciel nie wytrzymał i krzyknął na całą klasę.
- Marsz do dyrektora!!! - a ja podałam mu rękę potrząsając nią .
- Gratulacje wytrzymał pan dłużej niż w tamtym roku..jest pan na dobrej drodze..oby tak dalej - powiedziałam głosem jak do dziecka a on zrobił się czerwony.
- Wynoś się !! - krzyknął uderzając dziennikiem w biurko tak mocno że odpadła okładka.
- Proszę pana proszę szanować rzeczy szkolne bo nie należą one do pana. - powiedziałam naśladując go a on zdenerwowany złapał mnie za ramie i wyprowadził za drzwi gdy wypchnął mnie z sali trzasnął drzwiami.
- Panie Amadeuszu drzwiami się nie trzaska - krzyknęłam a gdy usłyszałam jego kroki w podskokach pobiegłam do gabinetu dyrektora.
Otworzyłam drzwi do jego gabinetu ignorując całkowicie sekretarkę która mi zabraniała.
Zdziwiłam się gdy na krześle zobaczyłam Nialla.
- Siemka - powiedział chłopak widocznie rozbawiony.
- Siemka Niall cześć Hugo - powiedziałam siadając na czarnym fotelu.
- co tym razem? - zapytał zrezygnowany.
- Niech mnie pan pierwsze wypuści - powiedział chłopak przeciągając się na krześle.
- Niall masz wysprzątać pracownie biologiczną dziś. - powiedział dyrektor ale chłopak nie ruszył się z miejsca. - Coś jeszcze.?
- Chce usłyszeć co ona zrobiła. - powiedział a ja się roześmiałam.
- Eff.? - zapytał dyrektor patrząc na mnie z nadzieją.
- Wiec to było mniej więcej tak..- powiedziałam streszczając mu cały epizod z panem Jasonem.
Gdy skończyłam opowiadać spojrzałam na dyrektora który próbował powstrzymać śmiech.
Był cały czerwony i przegryzał wargę. To wyglądało komicznie, spojrzałam a Nialla który ze śmiechu uderzał dłonią w swoją nogę.
- Co ja mam z tobą zrobić Effy.? - zapytał poważnie a ja wzruszyłam ramionami. Postukał się palcem po brodzie ale nic nie przyszło mu do głowy.
- Może sama sobie wymyśl sobie karę. - Spojrzał na mnie i zaczął coś wydrukować coś na swoim laptopie. Gdy ja nie odpowiedziałam dyrektor na mnie spojrzał swoimi zmęczonymi oczami. Był młody miał około 37 lat i zazwyczaj tryskał energią ale ostatnio coś się zmieniło i chodzi smutny.
- Wiesz co Effy zauważyłem że za bardzo nie integrujesz się z innymi ludźmi i ciągle ich obrażasz- powiedział szperając coś w swojej teczce a ja podskoczyłam gdy poczułam rękę Nialla na kolanie.
- W związku z tym.? - zapytałam przegryzając wargę gdy ręka blondyna zataczała kręgi na moich udach mimo spodni czułam to doskonale.
- Pani psycholog prosiła o wysłanie jej jakiejś pomocnicy do odpisywania na anonimowe listy.
W których uczniowie opisują swoje problemy. - dyrektor był z siebie zadowolony że wymyślił tak bardzo dobrą karę.
- Ha ha ona pomagać ludziom i to w dodatku rozwiązywać ich problemy haha dobra - zaczął się śmiać Niall a ja spojrzałam na niego wściekła przez co umilkł.
- Co Effy nie dasz rady.? - zapytał dyrektor a ja zacisnęłam dłonie w pięści. - Jeśli przez miesiąc rzeczywiście pomożesz uczniom odwołam wszystkie twoje kary i nie będę cię karać za małe przewinienia.
Po patrzyłam na niego z ukosa. Propozycja była dobra, jak dla mnie bo praktycznie każdy weekend miałam zajęty przez kary choć tydzień temu zaczęliśmy rok szkolny.
- Dobra - powiedziałam a Niall umilkł, wstaliśmy z fotela i razem skierowaliśmy się do drzwi. Jednak sobie o czymś przypomniałam i kazałam iść mu samemu.
Odwróciłam się i ponownie weszłam do gabinetu dyrektora.
- Kiedy tam mam chodzić.? - zapytałam gdy dyrektor na mnie spojrzał.
- Co przerwę po za lunchem - powiedział a ja pokiwałam głową.
- O i Hugo. - znów uniósł wzrok. - Może traktuj lepiej swojego syna bo możesz go stracić.
Po tych słowach wyszłam zostawiając go samego.
Bardzo przepraszam za błędy.
Dalsza akcja Effy z listami i karą będzie opisywana w dalszym opisie ponieważ wyjątkowo poświęcę jej Day004 i Day005 potem wszystko wróci do normy :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz